بدین منظور 420 قطعه ماهی کپور در هفت گروه آزمایشی T0 (کنترل)، T1 و T2 (5/1 و 5/2 میلی گرم در لیتر فلز سنگین روی)، T3 و T4 (5/1 و 5/2 میلی گرم در لیتر نانو ذره شیمیایی روی)، T5 و T6 (5/1 و 5/2 میلی گرم بر لیتر نانو ذره سبز روی)، تقسیم و فراسنجه های خونی ارزیابی شدند. میزان هماتوکریت در تیمارهای T1 وT2 ، تعداد گلبول های قرمز در تیمارهای T2، T4 وT5 و میزان هموگلوبین در تیمارهای T2، T4، T5 و T6 و میزان MCH تنها در گروهT6 کاهش معنی داری را در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (05/0>P). کمترین میزان MCHC در تیمارهای T4 (60/1 ±23/19)، T5 (33/2 ±61/18) و T6 (80/4 ±48/18) و ثبت شد. علاوه براین میزان MCV در T1 کاهش معنی داری در مقایسه با گروه کنترل ثبت کرد (05/0>P). تعداد گلبول های سفید در تمامی تیمارها به جز 5/1 میلی گرم در لیتر نانو ذره سبز روی کاهش معنی داری را در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (05/0>P). درصد لنفوسیت ها نیز در تیمارهای T1 و T2 فلز سنگین روی و T3 کاهش معنی داری را در مقایسه با گروه کنترل ثبت کرد (05/0>P). در مقابل، درصد مونوسیت نیز در گروه های قرار گرفته در معرض فلز سنگین روی افزایش معنی داری را در مقایسه با سایر تیمارها نشان داد (05/0>P). این نتایج ممکن است به دلیل اثرگذاری عنصر روی بر بافت های خونساز، ضعف در بهره گیری از آهن جیره یا نوسانات هورمونی باشد که منجر به اثرات نامطلوبی بر فراسنجه های خونی شد.

1تثبیت/جامدسازی پایه سیمانی بنتونیت و فلزسنگین از روش های متعارف در پروژه های مهندسی محیط زیست است. در میان روش های مختلفی که برای فرآیند تثبیت/جامدسازی استفاده می شود، سیستم های مبتنی بر پایه سیمان با توجه به هزینه نسبتاً کم، و دسترسی مناسب، به طور گسترده استفاده می شود. کارایی تکنولوژی تثبیت/جامدسازی را می توان با استفاده از تغییراتی بهبود بخشید. هدف از این مقاله، تعیین تأثیر جایگزینی کربنات کلسیم بر بهبود فرآیند تثبیت/جامدسازی پایه سیمانی بنتونیت و فلزسنگین در راستای کاهش مصرف سیمان است. برای این منظور نمونه های بنتونیت دارای غلظت cmol/kg-soil 100 نیترات سرب با درصدهای مختلف ترکیب سیمان و کربنات کلسیم تثبیت/جامدسازی شده اند. ارزیابی ساز و کار نگهداری آلاینده با انجام آزمایش های XRD، TCLP، pH و UCS مورد مطالعه قرار گرفته است. شرط رسوب هیدروکسیدی، قرار گیری pH محیط در محدوده 10 تا 12 است. بر اساس نتایج این تحقیق، جایگزینی 15 درصد کربنات کلسیم به جای سیمان، سبب حفظ شرایط لازم برای ایجاد مکانیزم تثبیت و جامدسازی شده است. به طوری که برای نمونه حاوی 4/1 درصد رطوبت بهینه، مقدار واجذبی یون سرب در آزمایش TCLP  برابر با 2 میلی گرم بر لیتر و مقاومت تک محوری نمونه برابر با MPa 45/1 بدست آمده و هر دو معیار EPA احراز شده است. در واقع نتایج این تحقیق حاکی از آن است که جایگزینی تا 15 درصد کربنات کلسیم به جای سیمان پرتلند معمولی ضمن کاهش مصرف سیمان، سبب بهبود قابلیت نگهداری آلاینده در تثبیت/جامدسازی پایه سیمانی شده است. علت بهبود شرایط رفتاری فوق، نقش همزمان پرکنندگی و هسته زایی کربنات کلسیم در کنار افزایش بازه رسوب ترکیبات کربناتی بوده است.

مولفه­های تعیین حد آستانه­ غلظت فلزات ­­سنگین در خاک­های مختلف بسیار متغیر است. استفاده از معیارهای موجود در قوانین زیست محیطی سایر کشورها و شهرها، برای بررسی آلودگی این فلزات در منطقه­ای دیگر مناسب نخواهد بود، بنابراین لازم و ضروری است که حد آستانه برای هر منطقه به صورت محلی تعیین شود. در این تحقیق از روش­ فراکتال غلظت-مساحت، به ­منظور تعیین غلظت زمینه­ سه فلز سرب، کبالت و نیکل در خاک­های سطحی استان خوزستان استفاده شده است. این تحقیق یک مطالعه تجربی-کاربردی است. جهت نیل به این هدف، تعداد 87 نمونه از خاک­های سطحی استان خوزستان برداشت و با استفاده از دستگاه طیف سنجی جفت شده پلاسمای القایی (ICP-OES) آنالیز گردید. کمترین و بیشترین میانگین غلظت فلزات سنگین مورد بررسی، به ­ترتیب مربوط به سرب (09/9) و نیکل (34/66) (mg/kg) به­ دست آمد. در این مطالعه بعد از مرتب­­سازی داده­ها به­ ترتیب از زیاد به کم و تعیین فراوانی هر غلظت، نمودارهای لگاریتمی فراوانی تجمعی غلظت­ فلزات در مقابل مساحت رسم شد. با به­ دست آوردن نقاط شکست، حد آستانه­ هر فلز برای روش غلظت-مساحت تعیین شد. مقادیر زمینه برای فلزات کبالت، نیکل و سرب به­ترتیب برابر 93/6، 59/47 و 26/6 میلی­گرم بر کیلوگرم به­ دست آمد. نتایج نشان دادند که کاربرد روش­های فراکتالی در جدایی میزان زمینه از سایر جمعیت ­های ژئوشیمیایی بسیار مناسب است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پژوهش حاضر با هدف مدلسازی نقش خود رهیابی و سواد رسانه­ای در طفره­روی مجازی انجام گرفت. این پژوهش از نظر راهبرد اصلی، کمی و از نظر تکنیک تحلیلی، توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری این مطالعه شامل دانشجویان تحصیلات تکمیلی بود. روش نمونه­گیری از نوع در دسترس بود. حجم نمونه با توجه به مدل کرجسی- مورگان و با در نظر گرفتن خطای 05/0 =α، 620 نفر در نظر گرفته شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه طفره­روی مجازی بلا و همکاران (2006) (با پایایی 89/0=α)، پرسشنامه محقق ساخته خودرهیابی (با پایایی 95/0=α) و پرسشنامه سواد رسانه­ای فلسفی (1393) (با پایایی 86/0=α)، استفاده شد. روایی محتوایی ابزارها با اعمال نظر ده نفر از خبرگان یادگیری الکترونیکی تأیید گردید. داده­ها با رویکرد شبکه عصبی مصنوعی با روش پرسپترون چندلایه (MPL) تحلیل شد. نتایج نشان داد مدلسازی عوامل خودرهیابی و سواد رسانه­ای در طفره­روی مجازی دانشجویان دارای یک لایه ورودی با ده گره و یک لایه پنهان با چهار گره است و شبکه عصبی مصنوعی به خوبی قادر است پرش­ها و روند طفره­روی مجازی دانشجویان را از روی این دو متغیر و خرده مقیاس­هایشان؛ پیش­بینی نماید. تمامی ضریب­های تاثیر لایه پنهان بر لایه خروجی در شبکه عصبی؛ منفی به دست آمده و از اینرو هرچه دانشجویان دارای مهارت خودرهیابی و سوادرسانه­ای بالاتری باشند، کمتر به رفتار طفره­روی مجازی می­پردازند و بالعکس. بر این اساس می­توان دریافت،  میزان سواد رسانه­ای و خودرهیابی دانشجویان متغیرهایی هستند که توان پیش بینی میزان طفره­روی مجازی دانشجویان را دارند.

انگور یکی از مهم­ترین محصولات کشاورزی در ایران بوده و استان آذربایجان غربی به­خاطر شرایط مناسب آب و هوایی به­عنوان قطب تولید آن محسوب می­شود. از آنجا که این محصول تنوع وسیعی از باکتری­ها و قارچ­های اندوفیت را دارا بوده و در سال­های اخیر حضور اندوفیت­ها و عملکرد مفید آن ها در آن مورد توجه قرار گرفته است، هدف از این پژوهش شناسایی باکتری های اندوفیت انگور در استان آذربایجان­غربی بود. در این مطالعه، 67 جدایه باکتری اندوفیت از بخش­های ساقه و ریشه گیاه انگور در سال 1398جداسازی شد. سپس خصوصیات بیوشیمیایی از جمله واکنش فوق حساسیت، بررسی خاصیت فلورسنت و آزمون لهانیدن سیب زمینی و توانایی تولید آنزیم­های پروتئاز، آمیلاز و ژلاتیناز بر روی باکتری­ها انجام شد. یازده جدایه باکتری برای شناسایی مولکولی بر­اساس تعیین ترادف ناحیه 16S rDNA ­انتخاب شدند و مشخص شد جنس­های Bacillus و Pseudomonas فراوانی بیشتری بین جدایه­های شناسایی شده دارند. دو گونه Bosea lathyri و Frigoribacterium faeni و جنس Stenotrophomonas برای اولین بار در ایران به­عنوان باکتری­های اندوفیت انگور گزارش می­شوند. همچنین اثر ضدقارچی باکتری­های اندوفیت بر روی سه گونه قارچی شامل Cytospora chrysosperma ، Fusarium sp. و Chaetomium globosum با روش کشت متقابل انجام شد و سه جدایه GI6، GI43 وGI45 به ترتیب شامل Priestia sp.، Pseudomonas kilonensis وBacillus sp.  بیشترین خاصیت بازدارندگی رشد را در مقابل این قارچ­ها نشان دادند. با توجه به اهمیت باکتری­های اندوفیت، جداسازی و شناسایی آنها از مناطق مختلف کشور ضروری به­نظر می­رسد که در نتیجه آن می­توان از این باکتری­ها در کنترل زیستی بیمارگرهای گیاهان بهره برده و آن را جایگزین مناسبی برای کنترل شیمیایی نمود.

انگور یکی از مهم­ترین محصولات کشاورزی در ایران بوده و استان آذربایجان غربی به­خاطر شرایط مناسب آب و هوایی به­عنوان قطب تولید آن محسوب می­شود. از آنجا که این محصول تنوع وسیعی از باکتری­ها و قارچ­های اندوفیت را دارا بوده و در سال­های اخیر حضور اندوفیت­ها و عملکرد مفید آن ها در آن مورد توجه قرار گرفته است، هدف از این پژوهش شناسایی باکتری های اندوفیت انگور در استان آذربایجان­غربی بود. در این مطالعه، 67 جدایه باکتری اندوفیت از بخش­های ساقه و ریشه گیاه انگور در سال 1398جداسازی شد. سپس خصوصیات بیوشیمیایی از جمله واکنش فوق حساسیت، بررسی خاصیت فلورسنت و آزمون لهانیدن سیب زمینی و توانایی تولید آنزیم­های پروتئاز، آمیلاز و ژلاتیناز بر روی باکتری­ها انجام شد. یازده جدایه باکتری برای شناسایی مولکولی بر­اساس تعیین ترادف ناحیه 16S rDNA ­انتخاب شدند و مشخص شد جنس­های Bacillus و Pseudomonas فراوانی بیشتری بین جدایه­های شناسایی شده دارند. دو گونه Bosea lathyri و Frigoribacterium faeni و جنس Stenotrophomonas برای اولین بار در ایران به­عنوان باکتری­های اندوفیت انگور گزارش می­شوند. همچنین اثر ضدقارچی باکتری­های اندوفیت بر روی سه گونه قارچی شامل Cytospora chrysosperma ، Fusarium sp. و Chaetomium globosum با روش کشت متقابل انجام شد و سه جدایه GI6، GI43 وGI45 به ترتیب شامل Priestia sp.، Pseudomonas kilonensis وBacillus sp.  بیشترین خاصیت بازدارندگی رشد را در مقابل این قارچ­ها نشان دادند. با توجه به اهمیت باکتری­های اندوفیت، جداسازی و شناسایی آنها از مناطق مختلف کشور ضروری به­نظر می­رسد که در نتیجه آن می­توان از این باکتری­ها در کنترل زیستی بیمارگرهای گیاهان بهره برده و آن را جایگزین مناسبی برای کنترل شیمیایی نمود.

هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

چکیده آزمایشی به منظور بررسی اثر منابع مختلف مکمل های آلی و معدنی روی بر عملکرد رشد، فراسنجه های هماتولوژی، پروفیل مواد معدنی و لیپیدی خون در بره های پرواری به صورت طرح کاملاً تصادفی انجام شد. تعداد 30 رأس بره نر با سن 5-4 ماه و میانگین وزن بدن 8/2 ± 8/30، به طور تصادفی به 5 گروه تقسیم شدند. تیمارها شامل: 1-جیره غذایی پایه بدون مکمل روی (حاوی 72/19 میلی گرم روی در کیلوگرم ماده خشک)؛ 2-جیره پایه بعلاوه 30 میلی گرم روی به ازاء هر کیلو گرم ماده خشک به شکل روی متیونین؛ 3-جیره پایه بعلاوه 30 میلی گرم روی به ازاء هر کیلوگرم ماده خشک به شکل روی پروتئینات؛ 4-جیره پایه بعلاوه 30 میلی گرم روی به ازاء هر کیلو گرم ماده خشک به شکل روی گلایسینات و 5-جیره پایه بعلاوه 30 میلی گرم روی به ازاء هر کیلو گرم ماده خشک به شکل روی سولفات بودند. این آزمایش 70 روز به طول انجامید. میزان ماده خشک مصرفی روزانه، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک تعیین گردید. میانگین افزایش وزن روزانه و ماده خشک مصرفی برای همه گروه های تغذیه شده با مکمل روی بالاتر از گروه شاهد بود و ضریب تبدیل نیز بهبود پیدا کرد. علاوه بر این، فراسنجه های خونی در روزهای صفر، 35 و 70 آزمایش مورد ارزیابی قرار گرفت. غلظت روی و هموگلوبین و تعداد گلبول های قرمز و سفید خون با افزودن روی به جیره بطور معنی داری افزایش یافت، اما در بین تیمار های دریافت کننده مکمل اختلاف معنی داری وجود نداشت. غلظت آهن پلاسما به طور معنی داری در بره های دریافت کننده سولفات روی نسبت به گروه شاهد کاهش یافت. در بین تیمار ها از نظر غلظت پلاسمایی مس، کلسیم، فسفر، تری گلیسیرید، کلسترول و لیپوپروتئین ها (شامل HDL، LDL و VLDL) اختلاف معنی داری وجود نداشت. به طور کلی می توان نتیجه گرفت که استفاده از مقدار 30 میلی گرم روی در کیلوگرم ماده خشک از منابع روی متیونین، روی پروتئینات، روی گلایسینات و روی سولفات سبب بهبود عملکرد رشد، میزان روی پلاسما و فراسنجه های هماتولوژی در بره های پرواری تغذیه شده با جیره پایه حاوی 72/19 میلی گرم روی در کیلوگرم ماده خشک شد.

الگوی تجمع ماده خشک و سرعت رشد محصول از ویژگی های مهم مؤثر بر تولید بهینه محصول هستند. تغذیه گیاهتأثیر قابل ملاحظه ای بر الگوی رشد گیاه دارد. در این پژوهش، تأثیر برگ پاشی روی (Zn) از منابع سولفات روی و کمپلکس های سنتزیمتیونین-روی و لیزین-روی بر الگوی تجمع ماده خشک، سرعت رشد محصول و برخی دیگر از شاخص های رشد پیاز (Allium cepa L. ) پریماورا بررسی شد. برگ پاشی روی (با غلظت 5 در هزار) در دو نوبت، اوایل دوره رشد سریع گیاه (در مرحله رشد پهنک) و اوایل دوره تشکیل سوخ انجام گرفت. نتایج نشان داد که مرحله رشد کند تا 128 روز بعد از جوانه زنی ادامه داشت و سپس مرحله رشد سریع برگ آغاز شد. بیشترین شاخص سطح برگ (44/3)، سرعت رشد سوخ (30/31 گرم در متر مربع در روز)، سرعت رشد محصول (70/40 گرم در متر مربع در روز)، سرعت نسبی گیاه (0966/0 گرم در گرم در روز) و زیست توده کلبا برگ پاشی لیزین-روی حاصل شد. به همین دلیل بیشینه زیست توده کل (87/14 کیلوگرم در مترمربع)مربوط به این تیمار بود. برگ پاشیروی تأثیر معنی داری بر زمان تشکیل سوخ نداشت. مقایسه الگوی تجمع ماده خشک در بین تیمارهای مختلف نشان داد که برگ پاشی آمینوکلات لیزین-روی باعث افزایش معنی دار وزن خشک گیاه (33 درصد در مقایسه با شاهد) شد و این روند تا انتهای فصل رشد نیز ادامه داشت. براساس نتایج بدست آمده، برگ پاشی لیزین-روی بر الگوی رشد گیاه تأثیر داشته و با بهبود شاخص های تجمع ماده خشک، شاخص سطح برگ، سرعت رشد سوخ و سرعت رشد محصول، سبب تولید بیشترین زیست توده کل در بین تیمارهای مورد آزمایش شد. برگ پاشی آمینوکلات متیونین-روی نیز باعث افزایش معنی دار زیست توده کل و کیفیت سوخ شد در حالی که برگ پاشی سولفات روی فقط سبب افزایش معنی دار غلظت روی در سوخ پیاز گردید. با توجه به نتایج این پژوهش، برگ پاشی با آمینوکلات لیزین-روی برای بهبود عملکرد و کیفیت پیاز در خاک های آهکی دارای کمبود روی توصیه می شود.